Betty, doswiadczona matka, wiedziala, ze byc moze Ilana nigdy nie bedzie radosnym, szczesliwym dzieckiem. Ale zamiast skupiac sie na tym, czego jej brakowalo, albo starac sie zmieniac charakter malej, Betty pracowala z Ilana taka, jaka naprawde byla. Pilnowala stalego planu dnia i godzin snu, a takze zwracala baczna uwage na emocjonalnosc córeczki. Nigdy nie zmuszala jej do usmiechania siedo obcych albo angazowania sie w jakies zajecia. Nie przejmowala sie, ze Ilana niechetnie próbuje nowosci- a czasem nawet wcale nie chce spróbowac. Zauwazyla, ze Ilana jest kreatywna i inteligentna, i starala sie wzmacniac te jej cechy. Grala z nia w wiele gier wymagajacych wyobrazni, czytala jej, i w rezultacie Ilana miala bardzo duzy zasób slownictwa. Cierpliwosc Betty oplacila sie. Wsród znanych jej osób Ilana byla bardzo rozmowna, jesli tylko dalo siejej szanse na osmielenie sie. Ilana ma niedlugo pójsc do przedszkola. Wciaz jest bardzo niesmiala, ale w odpowiednim srodowisku wychyla sie ze swojej skurpki.